Znak drogowy – znak obowiązujący w ruchu drogowym, którego znaczenie i zakres obowiązywania określone jest w przepisach prawa, w Polsce - w Rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych z dnia 31 lipca 2002. Znaki drogowe sytuowane są po stronie prawej, lewej, nad lub na jezdni. Dzielą się na:

* znaki pionowe - w postaci tarcz, tablic z napisami lub symbolami, które występują również w postaci znaków świetlnych;
* znaki poziome - w postaci linii, napisów i symboli umieszczonych na nawierzchni drogi;

Oprócz powyższych znaków, stosuje się znaki związane z oznaczeniem pasa drogowego, obiektów drogowych i oznaczenia w postaci urządzeń bezpieczeństwa ruchu, w szczególności w związku z zamknięciem drogi lub jej części dla ruchu, a w razie potrzeby - znaki z napisami wskazującymi sposób korzystania z drogi.

Pierwsze znaki drogowe wprowadzono w Szwajcarii w 1790 roku. Większość krajów europejskich posługuje się jednolitym systemem powszechnie zrozumiałych znaków (symboli). Różnice między poszczególnymi krajami nie są znaczne i wynikają raczej z lokalnej specyfiki (np. znak ostrzegający przed reniferami w krajach skandynawskich albo różnice wynikające z ruchu lewostronnego w W. Brytanii i Irlandii).System stosowany w USA i wielu innych krajach jest całkowicie odmienny, często polegający na informacjach tekstowych, a nie na symbolach jak w Europie.